Waar kijk jij op uit? In je voortuin, of achtertuin, flat, noem maar op.
Zie jij de horizon?
Ik zie vóór een bezige verkeersweg. Achter de tuin, exotisch, met daarachter appartementen.
Niet echt een horizon dus, het is het uitzicht dat ik nu heb. Niet te ver weg kijken Dick!
Accepteer de drukte, ook in je hoofd, maar ook de rustpunten dichtbij, en geniet ervan, het is wat er is.
Volgende maand zit ik in een ander huis. Met zicht op de zee. En dus een horizon. Het zal mijn blik op alles vast veranderen.
Jimi Hendrix schreef ooit:
"when the power of love overcomes the love of power, the world will know peace".
Steeds vaker (" zo af en toe"), kan ik binnen laten komen wat anderen van mij vinden: een mooie man, in beweging, compleet, liefdevol.
Meestal wijs ik het echter af en volhard, heel vertrouwd, in dat ik niet deug, bovenal cynisch ben, haatdragend en nooit zal vergeten, verdrietig ben, liefdeloos, waardeloos.
Mijn roots liggen - net als de jouwe - in mijn jeugd.
Mijn moeder die zei me dat ze een meisje wilde en zelfs geeneens een jongensnaam had bedacht.
Die pijn van niet-erkend zijn in wie ik zelf ben, heb ik tot nu toe steeds in mij meegedragen.
Nu ben ik eraan toe haar daarvoor te vergeven. Het was van haar, en dat is aan haar.
En dan kan ik eindelijk mezelf vergeven. Want ik ben mooi en compleet precies zoals ik nu ben, op dit moment.
Ik heb mezelf tot nu toe vooral zielig gevonden. Zelfs op dit prachtige eiland.
Nu begint vreugde binnen te druppelen, heel af en toe..
Dat ik aan mezelf genoeg heb.
Wat ik zo graag wil leren immers.
