Ik hou je vast
Ik heb je nodig
Want jij ziet mij.
Je geeft me warmte, aandacht, je schoonheid, de gezelligheid
Ik leer over Liefde en over mezelf
Ik blijf wakker en
Ik raak het kwijt als ik het loslaat.
Het houdt me klein
En afhankelijk
En dan?
Ik probeer te snappen over loslaten
Dat loslaten ook is: iets teruggeven wat ik niet meer nodig heb
En dat geeneens van mij was.
Ik houd het krampachtig vast omdat ik steeds de verkeerde kant op kijk
Als ik stil word, wakker word en adem haal, is het weg
Kan ik jou opnieuw ontmoeten.
Maar nu in vrijheid.
Laat rusten in natuurlijke vrede deze uitgeputte geest
Lamgeslagen door karma en neurotische gedachten
Als door het meedogenloze geweld van de beukende golven
In de oneindige oceaan van samsara.
Kenpo, Tibetaanse leraar 20e eeuw
Een Cocker Spaniel, altijd vrolijk, altijd in het nu. Altijd accepterend wat er op zijn weg kwam, zonder oordeel.
Dat was Morris voor mij, mijn grote leermeester en lichtend voorbeeld. Het was zo fijn om van hem te houden. Toen hij dood was en ik met hem bleek te kunnen communiceren zei ik dat: hoe makkelijk het was onvoorwaardelijk van hem te houden.
Zijn antwoord?
Baas, jouw taak is het dat met iedereen te leren op aarde.
Altijd voel ik mijn draadje met hem, waar ik ook ben. Een grote troost voor me.
Ik bevind me in het midden van een orkaan, in het oog. Alles draait om me heen. Ik voel me klein en machteloos, een speelbal.
Ik kan maar met één ding bezig zijn: dat ik hieruit wil maar niet weet hoe. En het ergste is nog dat ik het op andere momenten cultiveer, zo voelt het.
Roep ik mijn gidsen aan, probeer ik mijn kracht op te zoeken, dan is het na vijf minuten weg en zit ik weer in dat oog.
Hoe kom ik hier in godsnaam uit? Ik word er gek van.
