Waar ik woon op Tenerife staat bij mij in het park zo een zelfde Peugeot 307 SW, een gouden. Ik had een zwarte, met kleurige herfstblaadjes erop.
Blijft een mooie auto, maar dat is het niet alleen. Elke keer dat ik erlangs loop voel ik even een steek in mijn borst. En dan snap ik: daar staat als symbool een stuk van mijn verleden. Ik zie alleen het verleden. Zwart of goud, maakt niet uit.
Ik ga wel zo af en toe even stiekem kijken hoe ze erbij staat. Dat mag toch wel?