Wat is waar

Wat is waar?

Als ik naar mezelf kijk, echt en letterlijk hier op Tenerife, zo van boven naar beneden op mezelf neerkijken, dan vind ik mezelf vooral zielig en eenzaam. Alsof me iets wordt aangedaan waar ik slachtoffer van ben en niet de regisseur van mijn leven. Wat ben ik toch alleen en wat moet ik toch worstelen met alles.

Maar dat is eigenlijk alleen maar omdat een stemmetje daar voortdurend roept: kijk jij nou eens, dat klopt toch niet, zo in je uppie hier op dit eiland?

Als ik niet kijk, maar gewoon geniet en ben en doe, dan voel ik mij eerlijk gezegd stukken beter.
En hoor ik geen stemmetjes die me eigenlijk al lang niet echt meer helpen. Dat is geen wegstoppen maar iets van goud wat er tussen in ligt.
Tussen het op mezelf neerkijken en het wegstoppen, dáár vind ik het.

Kan iemand me nog  volgen?