Een nietige gedachte (deel 1)

Kortgeleden besloot een zielenmaatje en hartsvriendin andere keuzes te maken in de weg die zij in haar leven gaat. Zij heeft onderzoeksvragen waar ze niet de ruimte voor voelt om mee bezig te gaan zolang ze met mij in een liefdesrelatie zit.

Er is het verdriet van het gemis dat me kan overmeesteren en het besef van het gat dat het bij ons beiden slaat. We houden van elkaar. Maar dat andere, die vragen, dat blijft bij haar knagen. Ze stuurde me een mailtje om alles aan mij uit te leggen.

In je kracht staan

Ik voelde wel dat er maar één manier is om deze keuze te doen, al doet ze juist over dat stukje niet direct uitspraken: geen enkel contact meer, voor onbepaalde tijd. Er is zoveel chemie tussen ons die direct weer zou toeslaan bij contact, en dat zou haar besluit alleen maar ontkrachten en haar weg bemoeilijken. 

Dat was wat ik ervoer toen ik haar antwoordde. En het voelde of mijn gidsen naast me stonden en mij dicteerden wat ik naar haar moest schrijven, vanuit mijn onvoorwaardelijke liefde voor haar. Zij dirigeerden mijn schrijfhand. Ik voelde ook dat ik graag mijn zonnetje op haar weg wil laten schijnen, ook zonder contact. Ik voelde me er goed onder en stond in mijn kracht. Wij hebben een draadje 'boven over' dat ons verbindt.

Ik bleef die verdere dag rustig, in mijn liefde en voelde ook dat integrale en volkomen oordeelloze besef dat het juist en goed is wat je doet. 
Geen ego, geen kleine eigen belangen, geen veroordeling, maar gewoon: liefde en rust.

Een nietige gedachte die zich subtiel uitbreidt

Toen kwam er volkomen ongemerkt een gedachte binnen. Ik had het helemaal niet in de gaten, maar ineens was ik blijkbaar bezig met de vraag of zij mijn antwoord op haar keuze had ontvangen. Want ik had er niets op gehoord. Achteraf een heel nietige en subtiele gedachte, die heel ongemerkt binnen sloop. Maar het nam me mee, en groeide, en het werden ongemerkt meer gedachtes... Zou ze het gelezen hebben? Zou ze misschien radeloos zijn geworden dat we geen enkel contact meer hebben? En hoe zou het nu met haar zijn?

Deze gedachtes breidden zich uit en namen helemaal bezit van me. Het vervolg was een gedachte om haar even kort te appen, alleen maar om even te vragen of ze mijn mail had ontvangen. Die gedachte werd een besluit, er was teveel onrust en verlangen in me gekomen om dat niet te doen.

Op mijn korte vraag in de app die ik stuurde, kwam heel snel antwoord: zullen we even bellen?

Een nietige gedachte (vervolg, deel 2)

Uit de versmelting komen, hoe gaat dat?

Dat antwoord van haar was pas het moment dat ik uit de versmelting met mijn gedachtes kwam en terug kon naar mijn mail die ik zo uit mijn kracht had geschreven. Het was het moment dat ik besefte dat ik in een versmelting had gezeten en er gewoon een tijdje niet was geweest: niet wakker, niet aanwezig, niet helder: zo een tijd. 
Herken je dat? Ik zat in het voertuig van mijn gedachtes en ik was er een tijd niet meer. 

Maar ineens ben je er weer uit, soms zonder aanleiding, en zit je ook nog niet in de volgende fase, die van de veroordeling, het afstand nemen omdat je een slappeling was, een lul dat je tóch een app hebt gestuurd. Want in die veroordeling ben je er ook al niet meer. 
Maar net op die grens van die twee kan je héél even verblijven... Daar zit de helderheid van het moment, buiten alle oordeel.

En dat is een geschenk: dat ik de kans krijg te beseffen dat ik heel even op dat scherp van het scheermes zit, en dat ik daar een keuze heb! Een keuze om terug te keren naar mijn kracht en liefde. 
Dat is voor mij wakker zijn, gewaarzijn, helderheid. 

Of ook wel in dat subtiele heldere moment: de kans op verlichting. Bij elke ademteug weer opnieuw zeggen de boeddhisten. Die helderheid had zij ook op het moment van die keuze om een andere weg in te slaan.

We hebben uiteindelijk niet gebeld, en via de app afscheid van elkaar genomen. 
Toekomst onbekend en die moet ik helemaal durven loslaten, ver voorbij hoop en verwachting.

Ik vergat erom te lachen

Wat is die nietige gedachte die binnensloop, groeide, die mij gewoon een tijd meenam en mij uit mijn liefde haalde? Waar komt ie vandaan?
Ik weet het niet, het moet mijn ego zijn dat me zoals altijd uit mijn kracht haalt. 
Een nietige gedachte waar ik vergat om te lachen zoals Een Cursus in Wonderen zegt.

Nu ik beter snap waar ik op moet letten in dit veld, word ik wakkerder en probeer ik steeds eerder dit soort gedachtes te zien als ze opkomen. Dan kan ik er hopelijk makkelijker om lachen en me niet meer zo snel uit mijn kracht laten halen of door mee laten slepen. 
Maar het is een lange weg... En als het toch weer gebeurt: er achteraf vooral met mildheid en zachtheid naar kijken, en niet afkeuren, laat staan wegstoppen!

De spelletjes van het ego... ik ben ze zat

Die weg, die train ik door meditatie, hooguit 20 minuten maar vaak korter. In de meditatie probeer ik wakker te zijn, alert en toch ontspannen. Ik kijk naar mijn gedachtes met een milde en liefdevolle blik, probeer me er niet aan te hechten maar ze ook niet af te wijzen en te veroordelen. En onder gedachtes versta ik ook mijn emoties, zoals verdriet, boosheid, me afgewezen voelen. 
En door die meditatie? Vrijwel ongemerkt verzachten ze toch wat, en nemen me niet meer volledig in beslag!

Dat is de weg die ik bewandel. En de uitslag staat vast, dat geloof ik zeker. 
En dat geldt voor iedereen natuurlijk. Je mag er net zo lang over doen, desnoods een oneindig aantal levens als jij dat wilt.

Maar ik ben de spelletjes van het ego zat. 
Dus ik ga door met kijken en erom lachen.

Waarom een blog

Waarom een blog? Voor wie schrijf ik? Ik ben nu hier, bereikbaar voor jou, dus ik schrijf niet alleen aan en voor mezelf. Ik wil me uitdrukken, delen, leren en ervaren, geven en ontvangen... en ook genieten, met mezelf allereerst, maar ook met anderen, en wie weet met jou? 
Ik wil in elk geval graag delen wat ik ervaar. Omdat ik door het op te schrijven allereerst zelf direct weer leer, en misschien heb jij er ook nog wat aan?

Het uitdrukken is een sterke drive in me en het uit zich in schrijven, muziek en teksten maken, en een beetje fotografie omdat ik ook op die manier in alles en iedereen het mooiste wat ons verbindt terugzie: de Liefde.

In mijn dagelijkse leven begeleid ik mensen die even het spoor bijster zijn: op hun werk, in hun relatie of hun persoonlijke ontwikkeling. Ik werk vanaf Tenerife per mail, Skype, telefoon of direct contact. En alle inzichten die ik krijg in die trajecten van coachen, deel ik graag hier op deze site!

Wil je zelf begeleid worden? Boven aan de pagina staat een contactformulier.

Terras van eenzamen

Ik zit hier op mijn thuisverblijf op het eiland Tenerife, op het terras van een cafeetje, en ik zie singles en stelletjes zitten. We zitten op rijen. Ieder aan zijn of haar eigen tafeltje. We kijken, drinken, spelen met onze mobiel, we drinken nog wat en denken heel veel…

En ik kijk …en ik observeer, en ik probeer wakker te zijn, erbij te zijn, hier te zijn, in het nu. En niet te oordelen, en niks te vinden.
Alleen maar te kijken, en te genieten van wat ik zie. En de Liefde te zien in alles dat ik zie.

Anders naar eenzaamheid kijken

Ik zie het soms voor heel even, ik probeer in mijn ‘gewaarzijn’ te komen, te begrijpen en te accepteren dat dit alles is wat er is. En dat het voldoende is. Dat het goed is. Voorbij het oordeel, de zelfveroordeling, mijn verlangens, mijn angst voor het alleen zijn.

Op het terras van eenzamen zitten ook veel stelletjes, ik zie een tweetal, uren lang, stil, soms zeggen ze iets, ze kijken en denken. Spaans, Engels, Duits, internationaal. En toch zo gelijk, wat maakt het uit?

Het thema is internationaal en universeel.
Eenzaamheid .. alleen zijn … wat zoek ik… waar loop ik voor weg ….. waar zoek ik… en wat vind ik dan?

Jarenlang gezocht... niet gevonden

Zo heb ik jaren lang gezocht en geleerd als ik terugkijk. Maar niet gevonden wat ik zocht, behalve tijdelijke verdovingen en vluchten waarvan ik eigenlijk wel wist dat dat het niet was. Maar alles in mijn leven heeft me ook weer geholpen op mijn weg. En dat is een heel groot cadeau waar ik alles en iedereen in mijn leven uit de grond van mijn hart heel oprecht voor bedank. Bij deze! 

Maar nu ben ik toe aan een nieuwe stap. Doodeng: alsof ik aan een putrand hang en weet dat ik moet loslaten, ooit, een keer. en dat dat moment niet veraf meer is, zelfs het gevoel dat mijn nagels al opgeven en loslaten.

Wordt vervolgd