Een nietige gedachte (vervolg, deel 2)

Uit de versmelting komen, hoe gaat dat?

Dat antwoord van haar was pas het moment dat ik uit de versmelting met mijn gedachtes kwam en terug kon naar mijn mail die ik zo uit mijn kracht had geschreven. Het was het moment dat ik besefte dat ik in een versmelting had gezeten en er gewoon een tijdje niet was geweest: niet wakker, niet aanwezig, niet helder: zo een tijd. 
Herken je dat? Ik zat in het voertuig van mijn gedachtes en ik was er een tijd niet meer. 

Maar ineens ben je er weer uit, soms zonder aanleiding, en zit je ook nog niet in de volgende fase, die van de veroordeling, het afstand nemen omdat je een slappeling was, een lul dat je tóch een app hebt gestuurd. Want in die veroordeling ben je er ook al niet meer. 
Maar net op die grens van die twee kan je héél even verblijven... Daar zit de helderheid van het moment, buiten alle oordeel.

En dat is een geschenk: dat ik de kans krijg te beseffen dat ik heel even op dat scherp van het scheermes zit, en dat ik daar een keuze heb! Een keuze om terug te keren naar mijn kracht en liefde. 
Dat is voor mij wakker zijn, gewaarzijn, helderheid. 

Of ook wel in dat subtiele heldere moment: de kans op verlichting. Bij elke ademteug weer opnieuw zeggen de boeddhisten. Die helderheid had zij ook op het moment van die keuze om een andere weg in te slaan.

We hebben uiteindelijk niet gebeld, en via de app afscheid van elkaar genomen. 
Toekomst onbekend en die moet ik helemaal durven loslaten, ver voorbij hoop en verwachting.

Ik vergat erom te lachen

Wat is die nietige gedachte die binnensloop, groeide, die mij gewoon een tijd meenam en mij uit mijn liefde haalde? Waar komt ie vandaan?
Ik weet het niet, het moet mijn ego zijn dat me zoals altijd uit mijn kracht haalt. 
Een nietige gedachte waar ik vergat om te lachen zoals Een Cursus in Wonderen zegt.

Nu ik beter snap waar ik op moet letten in dit veld, word ik wakkerder en probeer ik steeds eerder dit soort gedachtes te zien als ze opkomen. Dan kan ik er hopelijk makkelijker om lachen en me niet meer zo snel uit mijn kracht laten halen of door mee laten slepen. 
Maar het is een lange weg... En als het toch weer gebeurt: er achteraf vooral met mildheid en zachtheid naar kijken, en niet afkeuren, laat staan wegstoppen!

De spelletjes van het ego... ik ben ze zat

Die weg, die train ik door meditatie, hooguit 20 minuten maar vaak korter. In de meditatie probeer ik wakker te zijn, alert en toch ontspannen. Ik kijk naar mijn gedachtes met een milde en liefdevolle blik, probeer me er niet aan te hechten maar ze ook niet af te wijzen en te veroordelen. En onder gedachtes versta ik ook mijn emoties, zoals verdriet, boosheid, me afgewezen voelen. 
En door die meditatie? Vrijwel ongemerkt verzachten ze toch wat, en nemen me niet meer volledig in beslag!

Dat is de weg die ik bewandel. En de uitslag staat vast, dat geloof ik zeker. 
En dat geldt voor iedereen natuurlijk. Je mag er net zo lang over doen, desnoods een oneindig aantal levens als jij dat wilt.

Maar ik ben de spelletjes van het ego zat. 
Dus ik ga door met kijken en erom lachen.