Terras van eenzamen

Ik zit hier op mijn thuisverblijf op het eiland Tenerife, op het terras van een cafeetje, en ik zie singles en stelletjes zitten. We zitten op rijen. Ieder aan zijn of haar eigen tafeltje. We kijken, drinken, spelen met onze mobiel, we drinken nog wat en denken heel veel…

En ik kijk …en ik observeer, en ik probeer wakker te zijn, erbij te zijn, hier te zijn, in het nu. En niet te oordelen, en niks te vinden.
Alleen maar te kijken, en te genieten van wat ik zie. En de Liefde te zien in alles dat ik zie.

Anders naar eenzaamheid kijken

Ik zie het soms voor heel even, ik probeer in mijn ‘gewaarzijn’ te komen, te begrijpen en te accepteren dat dit alles is wat er is. En dat het voldoende is. Dat het goed is. Voorbij het oordeel, de zelfveroordeling, mijn verlangens, mijn angst voor het alleen zijn.

Op het terras van eenzamen zitten ook veel stelletjes, ik zie een tweetal, uren lang, stil, soms zeggen ze iets, ze kijken en denken. Spaans, Engels, Duits, internationaal. En toch zo gelijk, wat maakt het uit?

Het thema is internationaal en universeel.
Eenzaamheid .. alleen zijn … wat zoek ik… waar loop ik voor weg ….. waar zoek ik… en wat vind ik dan?

Jarenlang gezocht... niet gevonden

Zo heb ik jaren lang gezocht en geleerd als ik terugkijk. Maar niet gevonden wat ik zocht, behalve tijdelijke verdovingen en vluchten waarvan ik eigenlijk wel wist dat dat het niet was. Maar alles in mijn leven heeft me ook weer geholpen op mijn weg. En dat is een heel groot cadeau waar ik alles en iedereen in mijn leven uit de grond van mijn hart heel oprecht voor bedank. Bij deze! 

Maar nu ben ik toe aan een nieuwe stap. Doodeng: alsof ik aan een putrand hang en weet dat ik moet loslaten, ooit, een keer. en dat dat moment niet veraf meer is, zelfs het gevoel dat mijn nagels al opgeven en loslaten.

Wordt vervolgd