Stel je voor, een kist waar je in ligt
Of een laag puin boven je
Een lawine waar je niet meer uit komt
Dat je weet dat alles wat je ook doet niets meer helpt.
Paniek slaat toe, opstand en diep verzet
Want de dood onder ogen zien
Is niet hoe wij zijn opgevoed
En het laatste wat we willen zien of zijn.
Blinde paniek. En overgave is ver weg
Wat is de uitweg nog hier?
Ik heb niet de wijsheid in pacht
Maar ik geloof toch dat er een weg is.
Want er zijn altijd twee wegen
Een van de angst, en de ander van de Liefde
De eerste dringt zich op, de ander moet je zoeken
Luisteren is een beter woord.
Stil worden, ssst..., ademen, luisteren
Dan hoor je de andere zoveel zachtere stem. Dat het goed is
Dat jij volmaakt bent, dood of levend
Dat verschil is echt miniem, eigenlijk niets.
Wat zo fijn is dat je niet dood hoeft of begraven
Dat je dit kan oefenen, en zelfs ervaren, elke dag weer.
Zodat je er klaar voor bent als het zover komt, hoe ver weg ook nu
Maar dan volmaakt, in vrede, een kind van Liefde.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten