Hoe ik mezelf verberg in de vorm

Tijdelijk, want vroeg of laat val je door de mand...

Over vorm en over inhoud. Over toen en over nu

... klik op de link hierboven... 

We komen en we gaan

Uit de eenheid komen we, omdat we een behoefte krijgen ons af te scheiden. Uniek te zijn, een enkeling, een identiteit. 

In ons leven leggen we ballast af, schillen, overtuigingen, we worden steeds puurder door wat we afleggen. Totdat we op een punt komen en beseffen: we hoeven niet langer uniek te zijn, geen enkeling te zijn of ons te onderscheiden. 
We krijgen het inzicht: De eenheid is alles dat er is. Alleen de Liefde bestaat en dat is wat ik ben. Liefde overwint angst, zoals het licht de duisternis overwint en verdrijft.
Als we daar aan toe zijn gaan we weer. 

En voegen we toe aan de eenheid wat we op aarde geleerd hebben: onvoorwaardelijke liefde en onbaatzuchtigheid. En verliezen we onze identiteit. Die is niet meer nodig.

Ik zie alleen het verleden (3)

Oud. Zó oud ben ik.... 

In jaren dan. Niet in hoe ik me voel. Ik voel me een oudere jongere en ik weet ook: mijn geest is en blijft jong. Ik wil leren, ervaren, genieten. Nog steeds. Tot de dood er ooit op volgt. Dementie is niet mijn weg. Ik volg een andere weg, niet mooier, maar anders.

Vaak denk ik dat ik alleen het verleden zie. Omdat er zo vaak in deze rust en stilte, hier op dit eiland, herinneringen komen: wat ik heb beleefd, wat ik heb geleerd. Dan kan ik ver weg zijn. 

Maar de andere kant is er ook: ik kan steeds makkelijker in het nu zijn. Het NU is immers alles dat er is. Meer niet. Verleden en toekomst? Illusies uiteindelijk! 

Dan geniet ik. Van het eiland, van de natuur, van de speeltjes in deze wereld, van vrienden, van de mensen hier, van mijn dierbaren. Die allemaal in mijn hart zitten. 

I will be healed when I let Him teach me to heal.

Ik zie alleen het verleden (2)

Ik heb een andere auto gekocht. Het Peugeootje had na 310.000 trouwe kilometers en vele, vele avonturen in Europa, wat mij betreft rust verdiend. Ik kon er nog een mooie prijs voor krijgen hier op het eiland, en er gaat een bekende in rijden die ik haar toevertrouw, en dat is heel belangrijk voor me.

Waar ik woon op Tenerife staat bij mij in het park zo een zelfde Peugeot 307 SW, een gouden. Ik had een zwarte, met kleurige herfstblaadjes erop.
Blijft een mooie auto, maar dat is het niet alleen. Elke keer dat ik erlangs loop voel ik even een steek in mijn borst. En dan snap ik: daar staat als symbool een stuk van mijn verleden. Ik zie alleen het verleden. Zwart of goud, maakt niet uit. 

Ik ga wel zo af en toe even stiekem kijken hoe ze erbij staat. Dat mag toch wel?

Ik zie alleen het verleden

Wat is dat eigenlijk: "12 jaar geleden verloren we van de Engelsen met WK voetbal en nu kunnen we na al die jaren eindelijk wraak nemen." 
In het team van nu speelt geen enkele speler meer die er toen bij was. Toch blijft dat gevoel spelen, op landniveau. Hebben we daar niet het wezenlijke van een cultuur te pakken? En waar je blijkbaar voor vecht?

Maar ook: kijken we alleen naar vroeger, en daar baseren we ons gedrag van vandaag nog steeds op.

Mondiaal denken

Als we mondiaal gaan denken kan Trump niet langer bestaan.
En hebben we geen WK voetbal meer.

Een Cursus in Wonderen op muziek gezet

Voor velen vast oud nieuws: ik heb een aantal teksten uit Een Cursus in Wonderen op muziek gezet, gezongen door Anca en mij. Ze staan nu op Youtube en daar kun je gelijk lekker meezingen, want de teksten staan in beeld!

Komende tijd plaats ik meer van dit soort filmpjes op Youtube, ook met Engelse en Franse Cursus teksten.
Geniet ervan.

En alle commentaar is - zoals steeds - meer dan welkom!

No-Man - All Sweet Things

Persoonlijk vind ik het jammer dat hij in de "je" vorm zingt, net als standaard de Nederlandse voetbal trainers praten trouwens. 
Het zou zoveel sterker zijn als je over "ik" praat... Of desnoods over "we" voor de veiligheid. Maar alles beter dan "je".

Maar het is een prachtig nummer. 

Luister je op je mobiel of laptop? 
Schande!! Ook deze muziek verdient echt oortjes, een koptelefoon, liefst natuurlijk boxen. Of weet je niet meer wat het zijn anno 2018....?

Tja, ons gehoor raakt op steeds meer gebieden afgestompt vrees ik... 

Over 5 jaar hebben we geen idee meer wat bassen of hoge tonen betekenen in een stuk muziek. 

The run-down streets, the civil wars
You don't go there anymore -
It's how you used to live

The trampled hopes, the made-up laws
The itchy feet, the pub quiz bores -
It's so hard to forgive

Weekend slimmers count their chains
Still wanting someone else to blame
You watch them come and go

Empty nightclub escapades
They tell you more than words can say -
That open doors get closed

The empty rooms, the empty house
Someday soon, you'll work it out -
Still finding the way back home

The schoolyard ghosts, the playtime fears
You take your pills, they disappear -
The people that you've known

Chorus:
All sweet things
All sweet things will come again

Mijn gebed

Vader, als ik kijk, laat ik dan echt kijken. Bijvoorbeeld naar een kind verdiept in zijn spel.

Als ik luister, laat ik dan echt luisteren. Bijvoorbeeld naar het verdriet van een ander mens.

Als ik voel, laat ik dan echt voelen. Bijvoorbeeld de warmte van een lichaam tegen me aan.

Als ik ruik, laat ik dan echt ruiken. Bijvoorbeeld de geur van rijst tijdens het koken.

Als ik proef, laat ik dan echt proeven. Bijvoorbeeld de smaak van een dadel.

Als ik wakker ben, laat ik dan echt wakker zijn Vader.
Want alleen zó ben Jij in alles dat ik gewaarword.

Nu snap ook jij het verschil tussen vorm en inhoud!

Deze foto was al aardig aangepast door mij nadat ik hem in 2016 in de buurt van de vulkaan El Teide op Tenerife had gemaakt.
De lucht wat blauwer, meer contrast in de rotsen.

Nu heb ik nieuwe software, daarmee kan ik alles waar ik jaren jaloers op ben geweest bij andere fotografen, nu ook zelf maken:

Je gelooft het misschien niet. Zo kan ik hem nu maken. 
Zonder s-nachts naar de El Teide te hoeven rijden. Aangepast in twee minuten. Bizar niet? Nu zeg je misschien: daar is dus geen kunst meer aan!
Een zelfde ontwikkeling is er bijvoorbeeld in de muziek. Ik kan je orkesten en koren voortoveren die ik zelf bedacht en gearrangeerd heb, maar zonder van mijn stoel te komen.

The sky is letterlijk the limit! 
Het spijt me als hiermee een deel van je wereld instort. Of... eigenlijk ook niet.

Want: het is niet waar het om gaat!
Immers de creativiteit, die blijft bestaan... en die is van andere orde!

Creativiteit is inhoud, en die is van God. De rest is vorm, die kan je aanpassen zoals jij wilt, en uiteindelijk en makkelijk weer weggooien, zie maar die software tegenwoordig. Want die vorm hoort bij de wereld, bij de illusie van de wereld.

God is in alles dat ik zie. Maar dan moet je even achter de vorm kijken. 
En dan zie - en ervaar- je de tijdloze inhoud. Die maakt altijd blij, die is echt, tijdloos echt.

Mooi hè!