We komen en we gaan

Uit de eenheid komen we, omdat we een behoefte krijgen ons af te scheiden. Uniek te zijn, een enkeling, een identiteit. 

In ons leven leggen we ballast af, schillen, overtuigingen, we worden steeds puurder door wat we afleggen. Totdat we op een punt komen en beseffen: we hoeven niet langer uniek te zijn, geen enkeling te zijn of ons te onderscheiden. 
We krijgen het inzicht: De eenheid is alles dat er is. Alleen de Liefde bestaat en dat is wat ik ben. Liefde overwint angst, zoals het licht de duisternis overwint en verdrijft.
Als we daar aan toe zijn gaan we weer. 

En voegen we toe aan de eenheid wat we op aarde geleerd hebben: onvoorwaardelijke liefde en onbaatzuchtigheid. En verliezen we onze identiteit. Die is niet meer nodig.

Ik zie alleen het verleden (3)

Oud. Zó oud ben ik.... 

In jaren dan. Niet in hoe ik me voel. Ik voel me een oudere jongere en ik weet ook: mijn geest is en blijft jong. Ik wil leren, ervaren, genieten. Nog steeds. Tot de dood er ooit op volgt. Dementie is niet mijn weg. Ik volg een andere weg, niet mooier, maar anders.

Vaak denk ik dat ik alleen het verleden zie. Omdat er zo vaak in deze rust en stilte, hier op dit eiland, herinneringen komen: wat ik heb beleefd, wat ik heb geleerd. Dan kan ik ver weg zijn. 

Maar de andere kant is er ook: ik kan steeds makkelijker in het nu zijn. Het NU is immers alles dat er is. Meer niet. Verleden en toekomst? Illusies uiteindelijk! 

Dan geniet ik. Van het eiland, van de natuur, van de speeltjes in deze wereld, van vrienden, van de mensen hier, van mijn dierbaren. Die allemaal in mijn hart zitten. 

I will be healed when I let Him teach me to heal.