Wakker blijven

     

Hoe blijf ik wakker in mijn leven zonder een maatje naast me? 
Soms maakt het me bang. Ik wil niet in slaap vallen in mijn leven. Hooguit als ik in bed lig, een andere slaap.

Isolatie

Bijvoorbeeld Facebook... Op mijn Facebook pagina reageert niemand op deze tekening. Dat willen we liever maar niet onder ogen zien? 

De kunstenaar noemt de prent isolatie.
Het lijkt bijna op communicatie. Maar het is echt onecht. 
Gelukkig staat de deur op een kier.

Een andere kant van de wereld waar je best eens even bij stil mag staan

Stilte

De stilte op dit eiland kan je treffen als een mokerslag. Overweldigend.

Dan besef ik pas hoe druk het in mijn hoofd is.

En dan ben jij daar

En dan toch, ineens, te midden van drukte, afleiding en niet bestaan, ben je daar ineens. Wakker, gefocussed, vriendelijk. Met ruimte voor mij, in liefdevolle aanwezigheid, bijna vanuit een zekerheid wetend.

Dat de dag gewoon komt. Misschien wel eerder of via een volkomen ander universum dan we ooit voorzien hadden. 

Dan ben jij daar. Vertrouwd en toch ook weer volkomen onbekend. 
Zó maar, uit het niets.

Gewoon, jij. 
Ja jij. 
Die dit leest.

Laten we kinderen zijn

Laten we kinderen zijn en stenen zoeken die allemaal anders zijn.

Maar allemaal de liefde van onze ziel in zich dragen.

Dood

Alles is vergankelijk zeggen ze.

Ooit ging deze ruitenwisser over een ruit. 
Nu is de eigenaar dood, en de wisser ook.

Maar hun afdruk is hier nog een tijdje.

Schoonheid

Ook in de aardse vergankelijkheid zit zóveel schoonheid.

Want God is in alles dat ik zie
Dat is onvergankelijk.

When that hurt in your heart has gone

https://youtu.be/TkcmB8a1cn8

Some people keep diaries 
John Martyn makes records.

Na het geweld

Wat zou ik graag zien dat Obama met die blanke politieagent gaat praten: wat hem bewoog toen hij schoot.
Alleen maar luisteren, verplaatsen in die ander, contact maken.

Wat zou ik graag zien dat Obama met die zwarte schutter gaat praten: alleen maar luisteren, verplaatsen in die ander, contact maken.

Wat zou ik graag zien dat Obama met IS gaat praten. Wat hun beweegt. Alleen maar luisteren, verplaatsen in hun, contact maken. En begrijpen.

Haat is toch vergeten als we vergelijken met anderen naast ons neer kunnen leggen?
Uiteindelijk kan ik toch alleen mezelf maar kruisigen, elke dag weer opnieuw?

Wat zou ik graag een 21e eeuw zien van dialoog, na de eeuw van geweld en van actie geeft reactie. 
Want die heeft het toch niet gebracht?

In alles buiten mezelf zit vlucht en afleiding...

....
Zelfs in het hebben van een maatje. 

Het maakt uiteindelijk niets uit. 
In alles buiten mezelf zit afleiding en vlucht. 
Dit is als een mantra, je moet hem steeds herhalen. 
Dan dringt het pas door.

Ik geloof dat we allemaal een stukje alleen onze weg moeten gaan. 
Om aan de andere kant te komen. Vroeg of laat. 

Ik ben laat. Maar misschien ben jij wel vroeg? 
Waar balans en echt geluk op je wachten. 

Maar het kost je wel je nagels.
En een abonnement op Facebook...
Vind ik leuk.

Alleen

Ik denk nog zó vaak dat ik het alleen moet doen, deze weg gaan. 

Daar zit ook de eenzaamheid en het verdriet over wat ik achter laat.

En dan ineens, zoals deze morgen, op het randje van mijn wanhoop, is daar die stem die zómaar tot me spreekt.

Geeneens moed inspreken, maar zeggen waar het om gaat. Dat ik goede vorderingen maak op de weg, waar ik op moet letten en vooral dat ik nooit alleen ben. Als ik maar in de goede richting kijk, en dat is niet in de vluchten en afleidingen om me heen.

De weg naar binnen, ik was het weer even vergeten. Daar ligt een echte en tijdloze schat op me te wachten.

En ik werd er net op tijd aan herinnerd.

Nuttig willen zijn

Laat ik ophouden met mijn pogingen om nuttig te zijn.

Mijn ziel zal me leren wat mijn nut is bij elke stap.

Soms is dat zomaar glimlachen tegen een wildvreemde.

Eenzaamheid

Eenzaamheid is een leugen.

God is altijd bij me.

Seks en genot

Als alleen lichamen versmelten is er geen sprake van seks, maar van genot.

Seks gaat veel verder dan genot. In seks trekken ontspanning en spanning, pijn en vreugde, verlegenheid en moed samen op, om grenzen over te gaan. Daar komt liefde bij kijken.

Die tegengestelden met elkaar in harmonie brengen, dat vraagt overgave en commitment: ik vertrouw jou, laten we samen op het gevaarlijke pad van de overgave gaan. En dat is het mooie van seks. En van liefde.

Leegte

Wie nooit alleen is, kan zichzelf niet kennen. 

En wie zichzelf niet kent, zal de leegte gaan vrezen. 

Hoewel de leegte niet bestaat.

Missen...

We zeggen zo gauw: ik mis je. Of: ik mis mijn thuis. 

Geen contact hebben in het aardse: aankijken, kunnen delen, genieten van de schoonheid van het moment of de plek, stil zijn, druk zijn, samen lachen, of huilen.

En dat gemis kan pijn doen. Pijn die ik liever niet voel als ik daar geen vorm bij vind.
Dan ga ik op zoek om de pijn van het gemis niet meer te voelen. 
Meestal zoek ik automatisch naar de afleiding in andere dingen, de vlucht buiten mezelf. 

Het is een verliezen van mezelf, want ik raak de andere verbinding die er nog wel was, ook kwijt. Die andere verbinding dat is het draadje boven over. 
Die verbinding is voor mij van een andere orde.

Steeds als ik gemis ervaar is het beter voor me de pijn van het gemis onder ogen te zien, er met milde vriendelijkheid naar te leren kijken.

Dat levert groei op, inzicht en mededogen.

Romantiek die opbloeit

Misschien is het de groteskheid van de romantiek, die hier op dit prachtige eiland weer opbloeit tussen de stelletjes die ik zie, en die thuis weg was... door de drukte, de alledaagsheid en routine, de beslommeringen van het 'huisje boompje beestje'.

And is that all there is, omdat we nu weer hand in hand lopen? 

Structuur en discipline

Waarom houd ik nu zo krampachtig vast aan structuur en discipline? Het klonk allemaal zo makkelijk, maar misschien toch gebaseerd op angst: met die twee zaken houd ik alles onder controle hier. En ga ik nooit ten onder.

En nu denk ik: onderdeel van die autonomie is misschien alles maar helemaal los te laten, zelfs die behoefte aan structuur en discipline. 
Mijn nagels die de putrand loslaten. En me er helemaal in te storten.

En ophouden me daar schuldig over te voelen. En er bang voor te zijn.

Hoop en wanhoop

Wat ik niet hoop is dus wat ik eigenlijk heel erg hoop dat niet gebeurt.

En dat leidt onherroepelijk een keer tot teleurstelling. Teleurstelling is gewoon een hoop die niet uitkomt. 

Hoop is geen goede raadgever. 

Wie ben ik?

Er loopt een ouder iemand voor me in het drukke winkelstraatje. Een man, slank, hij oogt modern en jeugdig in zijn kleding en loopje. Een vlotte uitstraling. 

Het brengt me erop dat ik zo vaak naar mensen kijk in het besef dat we allemaal een jasje hebben aangetrokken. Een jasje, ons omhulsel, ons imago, zoals we ons graag aan de buitenwereld presenteren. Ieder zijn eigen jasje dat blijkbaar het beste past in dit leven: jeugdig, of sikkeneurig, slecht ter been, invalide, blind, saai, grijs. Of de vlotte zakenman, de haastige succesvolle vrouw en alleskunner, de creatieve geest, de open-minded, de 'ik ben sexy', boeiend. Of juist ik ben preuts, behoudend, afwachtend, dat is mijn jasje.

Je snapt het vast: we hebben allemaal ons eigen jasje aan, waar we ons op ons gemak voelen; het jasje is met ons meegegroeid en het past ons nu naadloos nu we groot zijn. 
En we waken er angstvallig voor dat ons jasje niet beschadigd kan worden...

En dan snap ik: wie wil ik dan zijn? Hoe zet ik mijn imago hier neer, op deze nieuwe plek, ver weg van mijn dierbaren, waar het nu voelt of ik bijna alles opnieuw aan het leren ben? 

Ben ik dan wel de man die zijn leeftijd accepteert? Of meer de man die nog steeds alles en de hele wereld aan kan? De oudere jongere? De alleskunner, nooit begrensbaar en daarom onmogelijk te pakken? 

Ik speel zo af en toe gitaar op straat hier, en ook dan ben ik bezig hoe ik eruit zie en wil overkomen..
Punt hier. !

..........................................................


Want ik wil zo graag alles loslaten: van jasjes, of hoe ik wil zijn, of mijn imago. Ik wil echt zijn. En gewoon uitstralen wie ik ben. Ik ben eraan toe geloof ik: alleen maar Zijn wie ik ben. 

En toch... dat gaat niet zo maar, jammer maar helaas... 
Het is een weg, en dat moet je accepteren.
Maar ik voel ook: het is de weg die me hier naar Tenerife bracht. 

En die ik ook wil gaan: geen imago meer uiteindelijk. Maar gewoon zijn wie ik ben: autonoom. 

Dat volstaat. En zo is het bedoeld.

Mijn dagboek

Gezien worden

Ik zie een Duits stel. Na vijf minuten pakt hij zijn mobiel, bijna verontschuldigend zo van: 'ja, ik moet nu toch echt even kijken. Wie of wat stuurt een berichtje? .. Ik word gezien, misschien zelfs gewaardeerd! En: dat heb ik nodig! Belangrijker toch dan mijn partner, die toch wel daar naast mij blijft zitten?'

Zo leven we nu. 

Even bij de ander, even bij onszelf. Maar zelden bij ons Zelf.

Eenzaamheid

Ik zie de energie op het terras veranderen aan het tafeltje naast me. Eerst zat daar een ouder vrouwtje, een dametje en een geroutineerd drinkster (champagne), ze groet me, probeert te praten (Spaans!), groet me weer op een gegeven moment en vertrekt.

Dan komt een stel toeristen aan het tafeltje zitten. En prompt verandert de energie. Maar de eenzaamheid blijft onveranderd volgens mij. 

Eigenlijk maakt het niet zoveel uit wie er naast me zitten.

Uitstraling...

Ik geef een paar eurocenten aan twee Spaanse meisjes van een jaar of tien, voor één of ander goed doel, ik kan ze niet verstaan. 

Dan zie ik dat de eenzamen naast me op het terras en voor me, ineens óók geven! Komt dat door mij? Wat ik uitstraal? Of door de meisjes? Wat gebeurt hier?

Tijd?

Wat is tijd nou eigenlijk? Tijd speelt in alle momenten dat we slapen, net zo goed overdag dus...

Elk moment veranderen mijn voornemens… 

Maar ik zit nu hier, ik word wakker en bewust, kijk om me heen, haal diep adem .....en geniet. Niets ontbreekt.... God (de Liefde) is in alles dat ik zie....

Wat meer? Een voorrecht, absoluut. Maar dat kan jij ook, net zo goed als ik. Op elk moment dat je verkiest, de hele dag door. Wakker worden en bewust Zijn. Zeker weten.

verliefd zijn

In de Biodanza kan je in één dans totaal verliefd zijn op de ander. In die ene dans, en that’s all. 

Zo is het als ik op een terrasje zit; een leuke dienster helpt mij, ze schenkt me een glimlach als ik iets bestel. En ik, in mijn Spaanse onzekerheid… ik geniet. Eventjes beteken ik iets. Voor haar, voor mezelf. 

Het helpt me al lijkt het via een omweg, om te begrijpen dat ik OK ben zoals ik ben, en uiteindelijk een keer zal begrijpen en accepteren dat ik genoeg heb aan mezelf. 

Mijn Zelf bedoel ik dan, want dan weet ik dat ik word gedragen, altijd, voor eeuwig.

Loslaten, overgave en vertrouwen

Heb je weleens het gevoel gehad met je nagels aan een putrand te hangen? En te beseffen dat het moment nu heel snel komt dat jij zal moeten loslaten? Dat het niet meer omkeerbaar is, onvermijdbaar, en wat je nog doet alleen maar uitstelgedrag is? 

Troost je, ik heb het ook hoor. 
Doodeng dat loslaten. Alles in me verzet zich tegen dat moment, het moeten overgeven, in vertrouwen.

Herkenning? Joepie!! We hebben de kern van ons ego te pakken. Die pleegt verzet, want die is als de dood zijn hegemonie te verliezen. Hij zegt namelijk dat jij zwak bent, niets waard, het nooit redt: ploeteren en niet vinden, dat is jouw lot! 

En loslaten in vertrouwen betekent dat jij erkent dat je gedragen zult worden. Door iets dat zo mooi en eeuwig is, daar zijn geen woorden voor. Dat is nogal wat. En dat vraagt moed, hoe gek ook, en hoezeer de uitkomst ook vast staat.

Joehoe.... ik ben hier hoor

Ik voel me een beetje alleen, eenzaam, een beetje shit gewoon. Komt ook omdat ik geen reacties krijg op wat ik schrijf. Ik heb zelfs geen idee of er iemand is die dit leest. Is er dan niemand die hier eens een kijkje komt nemen? Druk? En dus vluchtig? Te gehaast? Te moeilijk, te confronterend misschien? Boeit het gewoon niet? Heb ik niets te vertellen, maakt het je radeloos, voel je herkenning, pijn, verdriet, blijdschap?

Ik bedoel: er gebeurt toch wel iets met je, zelfs dat er niets gebeurt? En ik zou het zo fijn vinden gewoon iets te horen. Gewoon te weten dat jij daar bent, waar dan ook. En gewoon even de verbinding te voelen, hoe kort ook, maar wel even dat dat alles is wat er is, een milliseconde misschien, dat is toch al genoeg.

Wil je reageren? Dan staat onder en boven deze pagina een berichtformulier. 
Je kan me ook gaan volgen op toekomstige blogs (rechtsboven je mailadres invoeren), of me waarderen onderaan elk bericht dat ik plaats.