Wie ben ik?

Er loopt een ouder iemand voor me in het drukke winkelstraatje. Een man, slank, hij oogt modern en jeugdig in zijn kleding en loopje. Een vlotte uitstraling. 

Het brengt me erop dat ik zo vaak naar mensen kijk in het besef dat we allemaal een jasje hebben aangetrokken. Een jasje, ons omhulsel, ons imago, zoals we ons graag aan de buitenwereld presenteren. Ieder zijn eigen jasje dat blijkbaar het beste past in dit leven: jeugdig, of sikkeneurig, slecht ter been, invalide, blind, saai, grijs. Of de vlotte zakenman, de haastige succesvolle vrouw en alleskunner, de creatieve geest, de open-minded, de 'ik ben sexy', boeiend. Of juist ik ben preuts, behoudend, afwachtend, dat is mijn jasje.

Je snapt het vast: we hebben allemaal ons eigen jasje aan, waar we ons op ons gemak voelen; het jasje is met ons meegegroeid en het past ons nu naadloos nu we groot zijn. 
En we waken er angstvallig voor dat ons jasje niet beschadigd kan worden...

En dan snap ik: wie wil ik dan zijn? Hoe zet ik mijn imago hier neer, op deze nieuwe plek, ver weg van mijn dierbaren, waar het nu voelt of ik bijna alles opnieuw aan het leren ben? 

Ben ik dan wel de man die zijn leeftijd accepteert? Of meer de man die nog steeds alles en de hele wereld aan kan? De oudere jongere? De alleskunner, nooit begrensbaar en daarom onmogelijk te pakken? 

Ik speel zo af en toe gitaar op straat hier, en ook dan ben ik bezig hoe ik eruit zie en wil overkomen..
Punt hier. !

..........................................................


Want ik wil zo graag alles loslaten: van jasjes, of hoe ik wil zijn, of mijn imago. Ik wil echt zijn. En gewoon uitstralen wie ik ben. Ik ben eraan toe geloof ik: alleen maar Zijn wie ik ben. 

En toch... dat gaat niet zo maar, jammer maar helaas... 
Het is een weg, en dat moet je accepteren.
Maar ik voel ook: het is de weg die me hier naar Tenerife bracht. 

En die ik ook wil gaan: geen imago meer uiteindelijk. Maar gewoon zijn wie ik ben: autonoom. 

Dat volstaat. En zo is het bedoeld.

Mijn dagboek