Heb je weleens het gevoel gehad met je nagels aan een putrand te hangen? En te beseffen dat het moment nu heel snel komt dat jij zal moeten loslaten? Dat het niet meer omkeerbaar is, onvermijdbaar, en wat je nog doet alleen maar uitstelgedrag is?
Troost je, ik heb het ook hoor.
Doodeng dat loslaten. Alles in me verzet zich tegen dat moment, het moeten overgeven, in vertrouwen.
Herkenning? Joepie!! We hebben de kern van ons ego te pakken. Die pleegt verzet, want die is als de dood zijn hegemonie te verliezen. Hij zegt namelijk dat jij zwak bent, niets waard, het nooit redt: ploeteren en niet vinden, dat is jouw lot!
En loslaten in vertrouwen betekent dat jij erkent dat je gedragen zult worden. Door iets dat zo mooi en eeuwig is, daar zijn geen woorden voor. Dat is nogal wat. En dat vraagt moed, hoe gek ook, en hoezeer de uitkomst ook vast staat.
Troost je, ik heb het ook hoor.
Doodeng dat loslaten. Alles in me verzet zich tegen dat moment, het moeten overgeven, in vertrouwen.
Herkenning? Joepie!! We hebben de kern van ons ego te pakken. Die pleegt verzet, want die is als de dood zijn hegemonie te verliezen. Hij zegt namelijk dat jij zwak bent, niets waard, het nooit redt: ploeteren en niet vinden, dat is jouw lot!
En loslaten in vertrouwen betekent dat jij erkent dat je gedragen zult worden. Door iets dat zo mooi en eeuwig is, daar zijn geen woorden voor. Dat is nogal wat. En dat vraagt moed, hoe gek ook, en hoezeer de uitkomst ook vast staat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten