Ik denk nog zó vaak dat ik het alleen moet doen, deze weg gaan.
Daar zit ook de eenzaamheid en het verdriet over wat ik achter laat.
En dan ineens, zoals deze morgen, op het randje van mijn wanhoop, is daar die stem die zómaar tot me spreekt.
Geeneens moed inspreken, maar zeggen waar het om gaat. Dat ik goede vorderingen maak op de weg, waar ik op moet letten en vooral dat ik nooit alleen ben. Als ik maar in de goede richting kijk, en dat is niet in de vluchten en afleidingen om me heen.
De weg naar binnen, ik was het weer even vergeten. Daar ligt een echte en tijdloze schat op me te wachten.
En ik werd er net op tijd aan herinnerd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten