Waarom houd ik nu zo krampachtig vast aan structuur en discipline? Het klonk allemaal zo makkelijk, maar misschien toch gebaseerd op angst: met die twee zaken houd ik alles onder controle hier. En ga ik nooit ten onder.
En nu denk ik: onderdeel van die autonomie is misschien alles maar helemaal los te laten, zelfs die behoefte aan structuur en discipline.
Mijn nagels die de putrand loslaten. En me er helemaal in te storten.
En ophouden me daar schuldig over te voelen. En er bang voor te zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten