Ik lig weer in een kist of kleine ruimte onder de grond, levend begraven of onder puin, de deksel bevindt zich vlak boven me.
Ik hoor op afstand geluid, maar ze zullen mij niet op tijd vinden en uitgraven. Het is pikkedonker en ik kan mij niet bewegen. Ik probeer te kloppen op het deksel boven me maar mijn handen zijn niet vrij.
Dan raak ik in paniek, blinde paniek. Geen uitweg, niemand die er voor mij is nu, niemand die mij nog kan helpen. Ik krijg het enorm benauwd, van de kleine ruimte, van de paniek die alle redelijkheid en liefde doet vergeten.
Ik ben er niet meer.
Wordt vervolgd
Geen opmerkingen:
Een reactie posten