Ik ben niet bang voor de dood. Ik ben bang voor deze paniek, 'doodsbang'. Die maakt me blind, beneemt me alle adem, ik ben er niet meer.
De paniek zit vóór de dood, dat ervaar ik ineens.
Dood gaan is een verlossing, acceptatie, vrede, overgang, een rimpel, daar ben ik niet bang voor.
Ik ga opnieuw naar de paniek die ervoor zit. Ik beleef intense angst en benauwdheid maar mijn verlangen om hiermee nu eindelijk verder te komen is dieper. Het drijft mij voort.
Dan kom ik ineens en verrassend in een ander stuk. Achter de angst en de paniek kan ik ineens komen, en ik voel de pijn die hier heerst, hele oude pijn. Die ik altijd heb weggestopt met mijn slimme mechanismes. Met die pijn maak ik nu bijna verlossend en vol verwondering contact.
Dank je wel lieve vriendin, voor het inzicht wat er vóór de dood ligt.
Wordt vervolgd
Geen opmerkingen:
Een reactie posten