Achter de paniek komt een pijn naar voren, een hele oude pijn dat er niemand was toen ik om hulp schreeuwde.
Ik zie een baby'tje, klein, hulpeloos, intens verdrietig en in tranen omdat er niemand komt hoe hard het ook schreeuwt.
Ik til het baby'tje op en wieg het in mijn armen. Ik voel de blinde paniek in de schreeuw die niet werd gehoord toen het juist zo nodig was.
Ik wieg het en fluister in zijn oor, en hij wordt rustig. Ik fluister dat ik er altijd zal zijn, wanneer hij me ook nodig heeft, ik ben er voor hem. Ik laat hem nooit meer in de steek.
Mijn woorden maken hem rustig, de troost en liefde van mijn woorden bereikt hem, heelt hem.
Mijn pijn die eindelijk op mag lossen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten